Bier en pitten

28 juni 2010 - Ulan-Ude, Rusland

 

Bier en pitten

We hebben nu een tijdsverschil van 7 uur.
Als er ge-sms’t wordt, denk daar dan svp aan. Anders worden wij midden in de nacht wakker.

Als er mensen zijn die denken dat wij de reacties niet lezen, wij verslinden ze, we zijn er dol op.
Zo gauw we bij een WI-Fi punt zijn is het inloggen en kijken of er reacties zijn.
Blijf ze svp sturen.

Zondag 20 juni, Krasnoyarsk blijkt na het bekijken daarvan weer een typische Russische stad. Rechte lanen met een paar parken waarvan er natuurlijk een met Lenin. Weer echte ‘Sovjet’ gebouwen met hamer en sikkel. Mensen vragen aan ons wat we van de stad vinden, ja, moet je dan zeggen ‘ik zou er niet willen wonen?’ We houden ons op de vlakte en zeggen dat het ‘rustiger’ is dan Moskou. Om nou meteen de stad de grond in te boren gaat ons te ver. Als we gaan slapen komen de rijdende disco’s ook weer tot leven maar daar raken we aan gewend. Boink-boink-boink-boink…….

Maandag 21 juni, Omdat we langs de rivier staan koelt het ‘s nachts heerlijk af. Voor we de stad uitrijden doen we nog de boodschappen in de plaatselijke ‘super’ en proberen de stad uit te komen. Na 3 maal de zelfde brug te zijn overgestoken, lukt dat uiteindelijk. Weer de gebruikelijke hobbels en gaten in de weg maar om 18.00 staan we in Kansk. “Een klein stukje verder parkeren” zeggen 2 agenten even later tegen ons en die blijven nog een uurtje naast ons staan tot ze worden afgelost door een paar verse collega’s. Dat gaat zo de hele avond en nacht door en een paar dronken Russen worden ‘vriendelijk’ verzocht door te lopen en niet bij ons te komen klieren. Lekker veilig gevoel. Op het plein waar we staan is om 19.00uur een Balalaika groep een uitvoering komen geven waarna een zanggroep het overneemt. Heel gezellig allemaal. Alleen missen we een klein stukje van dichtbij omdat we begrepen dat de zanggroep om 20.00uur begon, maar dat was de eindtijd. Ondertussen zaten wij lekker te eten, helaas. Ons Russisch schiet niet op.

Maandag 21 juni, Siberië wordt écht Siberië, veel ruiger van aanblik en veel stiller. De dorpjes worden nog armer. Waterkranen langs de kant van de weg in de dorpjes en waterputten zien we ook steeds meer. Ondanks de zichtbare armoede zien de mensen er nog steeds verzorgd uit. En ondanks de armzalige huisjes toch overal mobieltjes en i-pods. Een lunch-stop onder de bomen bij een meertje waarin wat mensen (en ook vissen) zwemmen geeft weer wat verkoeling bij een temperatuur van 30gr. We lijken wel een zeilboot, we laveren om de gaten en bobbels in de weg en hebben af en toe de hele wegbreedte nodig om er langs te komen. Regelmatig zien we de TransSiberië lijn met véél goederentreinen en af-en toe passagierstreinen. We stoppen in Nizhneudinsk, ben je er nog of moet je nu naar de dokter met een gebroken tong? Een plaatsje zonder toekomst voor jongeren. Iets van de doorgaande weg staan we aan de zijkant, er stopt een Lada met twee jongens. Wat moeten die van ons is de eerste gedachte. Een jongen komt naar ons toe met geld in zijn hand. Het blijkt een één dollar biljet te zijn en of wij onze naam er op willen zetten. Hij blij weer weg maar na een tijdje komt hij terug, weer met geld. Het is nu een 10 roebel biljet dat wij mogen houden als souvenir. Vreemd volk die Russen. Van een oud baasje, die in een oud houten huis woont, krijgen wij een boekje over het Baikalmeer nadat hij van ons had begrepen dat wij daar langs zouden komen. Ook komt hij met twee biertje aan die we gezamenlijk opdrinken. Hij ratelt maar door in het Russich en trekt zich niets aan van mijn vragende blikken of schouderophalen. Om 0.30 gaan we maar naar bed maar het is eigenlijk nog veel te warm.

Dinsdag 22 juni, we rijden lekker door ondanks de kuilen. Er zitten flinke stukken weg zijn die redelijk glad zijn en dan schiet het op. Daarom zetten we de Iveco na 250 km neer in Zima. Meteen veel volk om die vreemde auto. Er gebeurd normaal niets in dat plaatsje. Veel slap geklets en of we wat geld willen geven. Daar beginnen we niet aan anders staat het hele dorp voor je deur. Dan maar de vraag of we een hondje willen kopen, nee ook geen hondje. Een aardig dame komt uit een huis en zegt dat je we hier niet moeten blijven staan, veel te gevaarlijk. Bij de politie, die bij het station staat is het veel beter. Zij brengt ons wel even. Ineke achterin en een vreemde vrouw naast mij, weer eens wat anders voor de verandering. Na met de politie te hebben gesproken of wij daar kunnen staan de mevrouw weer teruggebracht en weer door het dorpje naar het station, we worden nog Bekende Nederlanders. Ja, zegt de politie op onze vraag of ze daar de hele nacht staan. Wij parkeren de auto en dan komt er een man aanlopen en begint een heel verhaal dat het hier niet ‘safe’ is. Drugsgebruikers en andere criminelen zijn op het plein van het station de baas zegt hij. Ja maar de politie is er toch de hele nacht, is ons antwoord. Vertrouw de politie niet zegt hij en tegelijkertijd zien we de auto met politieagenten het plein afrijden en weg zijn ze. Wat nu? Alexander, zo heet hij, wacht samen met zijn vrouw op zijn dochter die dadelijk met de trein aankomt. Hij belt met een paar vrienden en wij mogen op het erf van Lena en haar man staan. Dochter, vrouw en Ineke achterin en nu zit ik met Alexander die mij de wegwijst voorin. De Garmin laat ik een kruimel spoor maken dus ik vind de weg wel weer terug.. We gaan door ‘vreemde’ weggetjes en bebouwing en stoppen voor een groot houten huis. De poort gaat open en wij kunnen de Iveco binnen zetten. Ik rijd de Iveco achteruit naar binnen en zet hem zó neer dat we er ook zó weer uit kunnen rijden in geval van nood. Dan maar dóór de poort heen. Dat bleek niet nodig te zijn. Het is een reuze gezellige familie waar we op bezoek zijn. Lena is samen met 2 dochters thuis, haar man is vissen, zegt zij. Dat klopt, want na een uurtje komt een gezellige Rus de met TL-buizen verlichte huiskamer binnen en heeft een enorme teil verse vis in huis neergezet. Wij moeten wat eten. Soep, worst, kaas, salade, zure zult en brood. Ga er maar aan staan. Een kopje soep, een beetje kaas en de zure zult geprobeerd weg te spoelen met wat vodka. Dan nog de ‘Banja’ in. Ineke wil nog even van het toilet gebruik maken en wordt een ruimte ingestuurd zonder verlichting maar wel met een gat in de vloer. Handenwassen hoeft blijkbaar niet want nergens is stromend water in huis. Alles gaat met kannetjes. Ineke gaat met de dochter van Alexander en daarna mocht ik met hem de banja in. HEET!!!!!, en het was al zo warm. Uiteindelijk mochten we in de huiskamer gaan slapen maar Ineke wilde ‘liever’ in haar eigen bed slapen. Om 01.30 liggen we in ons eigen bed.

Woensdag 23 juni, ‘s morgens viskoekjes én gerookte vis mee. Lena en haar man hebben een autowinkel zeggen zij. Hij rijdt in een Nissan terreinwagen van toch wel een ‘paar’ jaar terug. Ik heb mijn twijfels maar hij laat nog een ander erf zien dat vol ligt met autowrakken. Het is een sloperij. Maar wel een grote. Met garage en draaibank en een smeerkuil vol met rotzooi. Na de bezichtiging van de ‘winkel’ gaan wij weer op pad. Via een redelijke weg komen we om 16.00 Irkutks inrijden. Bij het voetbalstadion is een parkeerplaats en wij hebben weer een slaapplek. Wij kopen wat eten bij een ‘traiteur’ en bekijken het centrum van de gezellig drukke stad. Leuke winkelstraten en ook een Chinese wijk. Wat een armoe daar bij die Chinezen. Veel kraampjes en kleine winkeltjes. Als wij langs lopen wordt het sluitingstijd voor de kraampjes dus een hoop inpakdrukte. Zelfs in deze grote stad zijn er in de ‘wat mindere’ wijken watertappunten op straat en zie je mensen met waterbussen en containers lopen. Tegen de tijd dat we weer bij de Iveco zijn begint het te regenen, heerlijk, het koelt meteen wat af.

Donderdag24 juni, we stonden naast een feestzaal bleek toen we lagen te slapen. Boink-boink-boink-boink. We hadden al veel mooi aangeklede mensen zien lopen in de buurt. We weten nu waarom. De voorbanden van de Iveco zijn aan vervanging toe en we gaan op zoek naar een paar nieuwe. Vlgs. Michelin zijn ze ook in Rusland te koop. Voor dat we daar naar gaan zoeken eerst nog even langs de ‘eeuwige vlam’ Heel jonge soldaten, ook dames, staan daar op wacht en worden regelmatig afgewisseld. Je ziet dat ze onervaren zijn. Het marscheren gaat niet goed en er worden tijdens de aflossingen fouten gemaakt. Dan maar op naar de banden. Er zijn in Irkutsk meer bandenbedrijven dan inwoners lijkt het maar niemand kan mij aan de gevraagde maat helpen! Wat nu, eerst maar eens lunchen. Na de lunch stopt er een Toyota naast ons, hoog op de poten en hij kan zó de busch in lijkt het. We maken een praatje en hij weet een bandenbedrijf in een ander gedeelte van Irkutsk. Wij bedanken hem voor de info en gaan die kant op. Op weg daar na toe komen we langs nog meer bandenbedrijven. We stoppen om te kijken of zij wel de goede maat hebben en een vriendelijke jongen zegt nee maar weet wel de zaak waar de Toyota jongen het over had. “Safari”. Hij zal ons wel even brengen. Na de halve stad rondgereden te hebben (Safari blijkt in korte tijd 2x verhuisd te zijn) zijn we waar we moesten zijn. Helaas heeft ook Safari niet de juiste bandenmaat. Uiteindelijk besluiten we 5 nieuwe banden aan te schaffen. Anders zitten we met diameterverschil en dat gaat problemen opleveren als we de 4-wielaandrijving sper inschakelen. Met een hoop onderhandelen, gaan er 5 losse banden de Iveco in want de montage doet het bedrijf van de vriendelijke jongen. Kan je het nog volgen? Met de eerste drie wielen gaat het snel. Band eraf nieuwe erop. Dan band no.4. Dat zijn nog de originele NATO-banden met flat-run velgen. Met een lek geschoten band kan je dan nog ‘gewoon’ doorrijden. Daar hadden ze nog nooit van gehoord. De hele avond gewerkt aan één band en dan nog niet klaar. Om 22.00 uur gaat de Iveco op drie wielen en één bok en de zaak gaat dicht, tot morgen.

Vrijdag 25 juni, de volgende dag de démontage uitgetekend op een papiertje. Híer drukken, dáár duwen, dan moet het lukken. Leg het maar eens uit in je beste Russisch. Het lukt mij en na een uurtje hebben we 5 wielen aan en onder de Iveco met een iets te kleine diameter maar wel een stevig profiel. In het centrum van Irkutsk nog even naar de Super en dan er vandoor zeggen we. Als we de Super uit komen staat weer de jongen van de Toyota naast ons. Hij wijst naar de banden en wenst ons goede reis. Op naar het Baikalmeer (650km lang en 1500mtr diep). Mooie rit door bergachtig gebied. Smalle wegen met inhaalverboden, waaraan geen Rus zich stoort. Dat je hier niet om de 500mtr. een botsing ziet, ik snap het niet. Le-vens-ge-vaar-lijk, het rijgedrag van die Russen. Uiteindelijk stoppen we op een ‘camping’ aan het meer. Veel huisjes voor de verhuur en wij mogen op de parkeerplaats voor de receptie staan. Wij zijn er tevreden mee, een Russisch camping met een gekooide beer zie je ook niet elke dag. Even een dag uitrusten aan het Baikalmeer vóór we naar Ulan-Ude vertrekken was ons plan.

zaterdag 26 juni, rustdag voor ons. De Russen hebben ook weekend en lopen al om 10.00 uur met bier in hun hand en zonnebloempitten in hun mond en dat gaat dan de hele dag door.

Zondag 27 juni, Het is regenachtig weer en fris voor de verandering we blijven daarom niet op de ‘camping’ maar gaan richting Mongolië. Na 230km door een prachtige omgeving stoppen we in ….
‘n dorpje wat niet op mijn kaarten staat! Vandaag hadden wij de trein naar China dan weer links van je, dan weer rechts, maar steeds in de buurt. Nog maar 100km van Ulan-Ude.

Maandag 28 juni, We worden wakker van het onweer, dat beloofd niet veel goeds. Als we opgestaan zijn is de bakker haar brood aan het brengen in de winkel waar wij tegenover hebben geslapen. Zij komt even langs voor een praatje (nieuwsgierig) en brengt even later een aantal verse broden, genoeg voor een weeshuis. Nee, we moeten het allemaal meenemen, zegt zij als wij aangeven dat het veel te veel is. Langzaam maar zeker klaart het weer op en tijdens de koffie aan de rivier is de regen opgehouden en klaart het op. Om 13.00 rijden we Ulan-Ude binnen, zetten de Iveco weer bij Lenin neer, stappen uit en er komen twee meisjes op ons af. Wij maken een praatje en het blijkt een Russiche studente met haar Italiaanse vriendin te zijn die ons uitnodigen om te lunchen, de was te doen en even langs de verzekering te gaan voor de broodnodige autoverzekeringspapieren voor Mongolië. Dus nu aan de Ravioli met een wijntje.

Tot de volgende blog maar dan uit Mongolië!
Groetjes van Berry en Ineke

 

Foto’s

13 Reacties

  1. Wilbert:
    28 juni 2010
    Hoi Berry & Ineke, Heerlijke verhalen. Ik heb zo'n bewondering voor jullie ontdekkingslust! Af en toe lijkt het me toch wel eng. Maar het blijkt dat je overal toch ook weer veel aardige mensen tegenkomt. Af en toe lees ik jullie verhalen en verbaas ik me erover dat jullie het over dezelfde planeet hebben. Wat een verscheidenheid aan mensen en omstandigheden. We lazen dat jullie ook in Irkoetsk waren. In 1985 was Rudy daar ook. Rudy heeft toen een rondreis in Rusland gemaakt. Geheel onder staatsbegeleiding. Zo ging dat toen. We blijven jullie volgen. Heel veel plezier!
  2. Joris:
    28 juni 2010
    Poeh, het klinkt allemaal steeds spannender hoe dieper jullie Rusland inrijden. Ben heel benieuwd hoe Mongolië straks bevalt. Zal wel een wereld van verschil zijn. Thuis alles goed, we hebben zelf wat kopjes en flowerstones verkocht! De tuin staat mooi in bloei en het is heerlijk weer. Genieten dus.
    Veel plezier nog! Veel liefs!
  3. Heidi:
    28 juni 2010
    Volgens mij hebben jullie nog noooit zoveel mensen ontmoet als op deze reis. Ik benijd jullie. En wat lekker dat je je eigen nate ruimte bij je hebt :))).
    Eindelijk zomer hier. De tuin is prachtig en sla groeit als kool. Vanavond premiere van Jack en gisteren een van de mooiste zonsondergangen bekeken op het havenhoofd. Dat van die banden vind ik een raar verhaal god!! Hoe kun je nou midden in zo,n maf land door je profielen heen zijn. Of zijn de wegen daar zo erg dat zelfs jullie tankje er van te lijden heeft. Delen jullie de relatiegeschenken nog uit en wat vinden de menser daar van? Dikke zoen van assepoester op haar blauwe besterde glittermuiltjes.
  4. Guus:
    28 juni 2010
    Ohh wat een heerlijk verhaal deze keer. Slap lullen met de locals, jah dat krijg je steeds meer naar gelang je de grote stad uittrekt. Moet je ook willen, hè. Er is toch niets mooiers dan met zo’n oude baas ratelen en elkaar niet begrijpen maar ieder doet zijn verhaal hèhè. Doet me een beetje terug denken aan de ‘Raid op Roemenie’ toendertijd met het hulpkonvooi. Mensen hebben niks maar delen alles!!!
    Valt me op dat er nog drugsgebruikers zijn daar… je zou verwachten dat ze allemaal aan ’t thee drinken zijn in 020.
    Als dit nog, jullie eerste banden zijn na aankoop mag je niet klagen, die hebben wat voor hun kiezen gekregen zeg.. maar je doet er goed aan op tijd te wisselen. Vermoedelijk krijg je het ruigste nog!
    Met het bereiken van Ulan-Ude hebben jullie in de breedste zin het verste punt bereikt!! In Mongolië wacht jullie het paardenvolk, afstammelingen van Dzjengis Khan, mannen die ‘voetballen’ met een dood schaap….
    “In 1992 konden de eerste paarden geëxporteerd worden naar Mongolië, een land waar het Przewalskipaard heilig is. Ze noemen ze Takh (heilig). Het Mongoolse paardenvolk ontving de dieren met open armen en nu lopen er weer enkele honderden vrij in de uitgestrekte natuur van het Hustai National Park.”

    Groetjes..
  5. marijke:
    28 juni 2010
    hoi berrie en Ineke
    ik geniet van jullie reisverhalen,met mij gaat het weer beter ik krijg therapie
    om meer conditie te krijgen.
    waren je voorbanden nu al versleten of wou je ze wat laten verdienen.
    goeie reis verder nog .
    ik ga nu voetballen kijken
    groetjes vanmarijke en van mij
  6. Lia:
    28 juni 2010
    Hallo saampjes, geweldig leuk om jullie verhalen te lezen en foto's te zien! Als ik zie dat er weer een bericht is MOET ik gelijk alles lezen en zien. 't Is voor mij een spannend vervolg verhaal. Onvoorstelbaar dat jullie zo ver weg zijn en ons toch kunnen laten meegenieten. Fijn dat alles zo goed gaat. Ga zo doorrrrr en veel plezierrrr. Tot de volgende keer, liefs van Lia.
  7. Lieke Schonk-van Rooij:
    29 juni 2010
    Bedankt voor al de mooie verhalen. Ik reis weer een beetje mee, met de herinnering aan de reis met de trans-siberische in 1973 op weg naar China. Mijn buurman maakte de reis Parijs -Peking met houten banden.Is misschien ook een idee. Veel reisplezier en Ineke tot september. We hebben dan weer nodig. Hartelijke groet. Lieke
  8. Brigitte:
    29 juni 2010
    Zo, vakantiegangers,het gaat geweldig zo te lezen,en wat ontmoeten jullie een hoop mensen....zo zie je ,nieuwsgierigheid zit in onze aard en in die van hen!
    En de goedheid ,geen cent te makke, maar jullie toch voor het eten uitnodigen...geweldig!
    Zo te zien komen jullie niets te kort!
    Blijf zo onderhoudend schrijven,zo leren en zien wij een hoop en reizen we met jullie mee.......
    Heel veel lieve groetjes,Brigitte
  9. Fenny:
    30 juni 2010
    Wat een prachtige verhalen, én beelden. Je kunt het heel beeldend beschrijven Berry/Ineke. Als je na het hele verhaal gelezen te hebben, dan de foto's gaat bekijken, lijkt het alsof je er helemaal zelf ook inzit. Het is werkelijk fantastisch! Jullie maken op wat je noemt "het gewone dagelijkse" leven van die mensen mee. Zonder opsmuk, gewoon zoals het zich voordoet. Prachtig. Al die banden in jullie keuken is werkelijk uniek. Maar ook de vlinderpopulatie, en het gezellig samenzijn in de huiskamer. Knap hoor om met handen en voeten te converseren! Heel erg leuk allemaal. Geniet ervan en tot de volgende keer. Liefs,Fenny
  10. Jopie en Ton:
    30 juni 2010
    30.06.2010

    Hier gaat alles gewoon z'n gangetje. Het is zomer, we wandelen en fietsen veel, ook zonder Ossenisse is het leven leefbaar. Met Annemarie gaat het goed, volgende week de derde chemo, dan is ze halverwege en hoopt ze op vakantie te kunnen. Frank en Ineke gaan binnenkort weer naar Chios. Ik zie wekelijks uit naar jullie reisverslag. Dat jullie aan het Baikalmeer gestaan hebben, een sprookje, maar wel erg ver weg. Groetjes, Jopie en Ton
  11. Josje:
    2 juli 2010
    Net deze week in een wachtkamer een magazine ingekeken en daar stond een reportage over Mongolie.
    Wat een kleurrijke klederdracht. Prachtige mensen ook. Inderdaad Aziatisch. Je zullen ook je ogen uitkijken. Goede voortzetting van je boeiende reis.
    groet zus Josje en zwager Ed
  12. Hans:
    2 juli 2010
    Hoi Ineke en Berry,
    Nederland in de ban van het voetballen, zojuist begonnen tegen Brazilie. Aan gezien ik niet van voetballen hou, lees ik jullie belevenissen op deze verre reis. Het leest als een zeer goed boek, geweldig ik geniet er een beetje van mee.
    Als jullie dit lezen is het al bekend wie er gewonnen zal hebben, o, o, 1 nul voor Brazilie, ziet er toch niet zo goed uit.
    Het hele land doet mee aan de Oranje hype, dat is wel erg leuk om mee te maken.
    Jullie ontmoeten toch wel erg fijne mensen zo te lezen, je wordt aan alle kanten geholpen en maakt daardoor geweldig leuke dingen mee. Alleen al het bij de mensen thuiskomen is toch heel bijzonder! Leuk ook om te lezen dat de mensen zo bezorgd om een vreemde kunnen zijn, wie goed doet goed ontmoet komt jier zeker tot uiting, super.
    Hier is het vandaag tropisch weer, zo'n 35 grd C en het weekend ook nog hoge temperaturen. Ik vind het geen probleem, echt zomer toch! Ik kan me voorstellen dat jullie een bui af en toe wel lekker vinden, wordt de Iveco ook weer eens van zijn stof ontdaan.
    Wij hebben met 12 motoren afgelopen weekend een Kersenrit gereden, ook veel over jullie gesproken. (Mocht je op internet wat kunnen zien kijk dan bij de site van Hans)www.hansvanwijk.com
    voor nu de groetjes en weer veel plezier!!!!
    Marianne en Hans.
  13. ellydepagter:
    3 juli 2010
    Lieve reizigers. Wat een prachtig verhaal schrijven jullie weer. Wat een belevenis om zo'n reis te maken en wij mee genieten van jullie verhalen. Het is echt feest voor me. En nu Mongolië. Dat is weer geheel anders. Ik heb veel verhalen van Mechthild gehoord over Mongolië en nu straks jullie verhalen weer. Ik heb er wel over heen gevlogen en dat was Spectaculair om die wilde en woeste bergen te zien.De Iveco doet het prima en de chauffeur doet het helemaal goed.Blijf zo door gaan. Rijdt Ineke ook? Rust een dag extra uit om al jullie belevenissen in je op te nemen. Bedankt voor al jullie informatie van onderweg. Het is genieten om je verslag te lezen. Alsof ik erbij ben.Tennis ligt wat stil nu iedereen weer met vakantie gaat. We moeten elkaar echt bellen voor we gaan anders kom ik voor niets. Liefs van Elly